Στο Βλάδαγια και στις βορειοδυτικές πλαγιές του Βίτοσα γίνεται αυτή η δοκιμασία αντοχής, που τώρα είναι στο δεύτερο της χρόνο. Δεν είναι αγώνας με χρόνο, αλλά ένα φόρμα που ψάχνει "τον πιο ανθεκτικό δρομέα", σπρώχνοντας τους δρομέες πέρα από τα όρια τους.
Το 6.7 χλμ. μονοπάτι πάνω από το χωριό έχει ανύψωση που "αρχίζει να βαρύνει αόρατα, μετά δεν ζητάει πια". Οι δρομέες ξέρουν από την αρχή ότι η ανάπαυση μεταξύ των γύρων είναι μέρος του αγώνα, αλλά και μέρος της παγίδας. Η βασική κανόνας είναι απλή: δεν υπάρχει δεύτερη θέση, μόνο δρομέες που συνεχίζουν, υιοθετώντας το πνεύμα ότι "τα φυσικά όρια υπάρχουν για να σπαθούν", μέχρι να μείνει μόνο ένας.